نا آشنا

بازهم قلبي به پايم اوفتاد                   

بازهم چشمي به رويم خيره شد

باز هم در گيرودار يك نبرد

عشق من بر قلب سردي چيره شد

باز هم از چشمه ي لب هاي من

تشنه اي سيراب شد ، سيراب شد

باز هم در بستر آغوش من

رهروي درخواب شد ، درخواب شد

بر دو چشمش ديده مي دوزم به ناز                                                

خود نمي دانم چه مي جويم در او

عاشقي ديوانه مي خواهم كه زود

بگذرد از جاه و مال و آبرو

او شراب بوسه مي خواهد زمن

من چه گويم قلب پر اميد را

او به فكر لذت و غافل كه من

طالبم آن لذت جاويد را

من صفاي عشق مي خواهم از او

تا فدا سازم وجود خويش را

او تني مي خواهد از من آتشين

تا بسوزاند در او تشويش را

او به من مي گويد اي آغوش گرم

مست نازم كن ، كه من ديوانه ام

من به او مي گويم اي نا آشنا

بگذر از من ، من ترا بيگانه ام

آه از اين دل ، آه از اين جام اميد

عا قبت بشكست و كس رازش نخوا

چنگ شد در دست هر بيگانه اي

اي دريغا ، كس به آوازش نخواند

                                               فروغ فرخزاد